Kvíði og vonleysi – ekki bakslag, heldur boð

Þegar væntingar mæta raunveruleikanum

Ég hef stundum skynjað – bæði hjá sjálfri mér og mögulega í umhverfinu – að það sé til vænting um að sá sem vinnur með tilfinningar annarra sé einhvern veginn „kominn á áfangastað“.

Að þegar maður hefur unnið með eigin sár, þá hverfi kvíði, óöryggi og vonleysi.

En þannig er það ekki.

Ég er þerapisti – og ég finn enn fyrir kvíða.

🧠 Þegar líkaminn man

Það sem ég hef verið að læra, bæði í eigin ferli og í starfi mínu með fólki, er að líkaminn geymir reynslu sem hugurinn hefur ekki alltaf aðgang að.

„The body keeps the score.“

— Bessel van der Kolk

Líkaminn man það sem við gátum ekki unnið úr á sínum tíma.

Þegar við verðum fyrir álagi eða upplifum eitthvað sem minnir á eldri aðstæður, getur líkaminn brugðist við eins og við séum aftur komin þangað – jafnvel þó við vitum með huganum að við erum örugg.

🔥 Hvað kveikir í þessu?

Það sem við köllum „trigger“ er sjaldnast atvikið sjálft.

Það er eitthvað í aðstæðunum sem minnir á fyrri upplifun, vekur svipaða tilfinningu og virkjar gamla viðbragðsleið í líkamanum.

„Not the event itself, but the meaning it holds for us.“

— Gabor Maté

Þegar við vorum yngri höfðum við ekki alltaf þann skilning, þau úrræði eða þann stuðning sem þurfti til að vinna úr því sem við upplifðum.

Þannig festust tilfinningar í líkamanum – óunnin reynsla sem bíður þess að fá rými.

💔 Kvíði og vonleysi – ekki merki um veikleika

Þegar ég finn fyrir kvíða eða vonleysi í dag, þá veit ég að það segir ekki alla söguna.

Það er ekki merki um að ég hafi ekki unnið nógu vel í mér.

Heldur að eitthvað eldra sé að hreyfast.

Tilfinning sem fékk ekki að klárast.

Upplifun sem fékk ekki að vera séð.

Alice Miller skrifaði um mikilvægi þess að fá að upplifa og tjá raunverulegar tilfinningar sínar í öruggu rými.

Þegar það gerist ekki, leitar sá hluti okkar leiða til að fá að birtast síðar.

🌱 Að mæta vanlíðan af mýkt

Munurinn í dag er ekki sá að vanlíðanin sé farin.

Munurinn er sá að ég kann að mæta henni.

Í stað þess að flýja, loka á eða reyna að laga mig, get ég stoppað, sett orð á það sem ég er að upplifa, fundið hvernig það situr í líkamanum og verið með því án dóms.

Þegar við gerum það, gerist eitthvað merkilegt.

Spennan fer að losna.

Líkaminn fær skilaboð um að það sé óhætt að sleppa.

🧭 Áföll – ekki það sem gerðist

Við tölum oft um áföll sem eitthvað sem gerðist.

En eins og Gabor Maté bendir á:

„Trauma is not what happens to you, but what happens inside you as a result of what happens to you.“

Það sem skiptir máli er ekki aðeins atvikið sjálft heldur hvernig okkur tókst – eða tókst ekki – að vinna úr því.

Ef við vorum ein, án stuðnings eða skilnings, þá varð upplifunin eftir í líkamanum.

💛 Að vera mannleg – líka sem þerapisti

Að finna fyrir kvíða eða vonleysi þýðir ekki að við séum að falla aftur.

Það getur þýtt að við séum að komast nær.

Nær þeim hluta okkar sem fékk ekki að vera til áður.

Daniel Goleman bendir á að tilfinningagreind snúist ekki um að losna við tilfinningar heldur að þekkja þær, skilja og vinna með þær á meðvitaðan hátt.

✨ Lokaorð

Í dag veit ég að þegar kvíðinn kemur, þá er hann ekki óvinur.

Hann er boð.

Boð um að staldra við, hlusta og mæta einhverju sem hefur beðið lengi eftir athygli.

Og í hvert skipti sem ég geri það, losnar aðeins meira.

Ekki með átaki heldur með mýkt.

🌱Ég starfa sem EQ-þerapisti og vinn með fólki sem vill skilja sjálft sig á dýpri hátt.

Nálgun mín á rætur að rekja til menntunar minnar við EQ Institute og byggir á því að skoða hvað býr undir yfirborðinu – á eigin hraða og án dóms.